Gülümseyiş

Bi gece yarısı sohbeti icimizdeki ölüleri ve eski aşkları çağıran ve dostlar, şimdi hic olmadıkları kadar uzaktalar…ve senin hic ummadığın anlarda bi bahar sevinci, icindeki ölü çocukları toplayan gülümseyişler…bilmiyorum hangisi doğruydu, kendime bi doğru ararken onca yanlışlar arasında, bilmiyorum…

Ve ben sesleniyorum tüm insan gülüşleriyle yurduma, şimdi nerde o..bilmiyorum nerde ve nerede ama bulacak, diye beklemeler artık acıtmaya başlıyor…

Ve yaşamak görevdir bu yangın yerinde…diyor bir şair, yaşamak insan kalarak…

Susmak mı kalır benden yana, yoksa alıp gövdemi gitmek mi buralardan, bir umut ararken bin düşüme, seni ekliyorum tüm gülüşlerime…yoksun hangi sokak başına koşsam,adının ilk harfiyle başlayan şehirlere uzun uzun mektuplar yazıyorum..

(İsyana kalkıyor düşlerim ve ben her defasında, kendimi getiriyorum ,uzak kentlerden sesime…)

Bir kerelegine izin verseler keşke

ben yeniden kurarım dünyayı senin gülüşlerinde…