ELMANIN DİĞER YARISI…

Ömrüm sürüklenip duruyor sayfalar arasında, okumaktan yoruldum artık anne, bana anlatacağın masallarda bitti ve ben artık koşmasını da biliyorum. hala aklımdan gitmez elimi tuttuğun o günler çarşı kalabalığında kaybolmak pahasına arkasından gittiğim palyanco bile şimdi gülüşlerimi getirebilir mi gençliğime…artık yalanın nakitte cevir ildiği bir cağdayız altın değeri sözler ilkokula giderken mendilimizin arasında bir gribe yenik düştü ve ders arası mektuplaşmalar bitti bende bittim satır arasında kaybolduğum, yüklemine ve öznesine hasret kaldığımız sevgili sözcükleri yok artık… zamansız terliyorum yine ve zamansız terlemelerimde sırtıma sıkıştırdığın o havlu

Şimdi nerde...Yalana gerek yok acık olalım bir benzerim var aranızda ve ben onu bulamıyorum oysa kimse kimseye benzemek istemez.Ben herkes gibi değilim derken bile çok sevdiği bi yazarın sayfalarında dolaşırken ne kadarda çok beni anlatmış yada çok sevdiğiniz bir şiiri okurken sizin durumunuzu ortaya koyduğuna öyle çok sevinirsiniz ki hüzünlü bir gülümsemeyle sizi anlattığına…

Oysa kimsenin aklına gelmez bunu bir başka okurunda söylediği, evet tekrarlıyorum yine, yalana gerek yok biz bize benziyoruz ve egomuzun yol aldığı hala bu günlerde gerçeği yalan tadında seviyoruz hatta sevişiyoruz yalancı düşlerimizle

Düşlerimizi yalan tadında seviyoruz.kimse uyandırmasın bizi bu yedi uyuyanlar masalından

ki görüldü zaten yedi uyuyanların uykusundan kalktıktan sonra başına neler geldikleri oysa ne gereği vardı kardeşim ne güzel uyuyordun ölümle hayat arasında dimi ve gerçekler acıydı çünkü kendimizle yüzleşmekten korkuyorduk bana kalırsa o yüzden di kalabalık bir cadde karşımızdan gelip gecen insanların yüzüne bakmamamız oysa bir benzerimiz vardı o kalabalık içinde ve biz ondan yani kendimizden korkuyorduk, yüzleşemiyorduk kendi yüzümüzle ama aynalarla kardeş gibiydik ağzı var dili yok olduğu için ve kalleş olan, kendimizle aramızdaki suskunluğu bozandı cünkü yalanımızı biliyorduk ve yalanımızı bildiğimiz halde yeni yalanlar ekliyorduk hayatımıza…oysa çoğumuz sokağa çıkıp biraz kendimi bulayım demez mi!!!peki neden kendimizden kaçışımız, bu çelişki neden…ben hala seni arıyorum kalabalık caddelerde göz göze gelmeye çalışıyorum bazı insanlarla sen sanıp…ben hala seni arıyorum.uzak şehirlerden seslendiğini duyuyorum bir gece yarısı sonra ceketimi bile almadan çıkıp gidiyorum bir başka şehre…ben hala seni arıyorum oysa herkes birini bekliyor. beklenen de bekliyor oysa onu… karşılıklı bekleşiyoruz kısacası, kimse bu bekleyişe bir son verip bir benzerini aramaya çıkmıyor…siz hala beklemeye devam edin nasıl olsa bir prens yada prenses gelip öper siz kurbağaları, gittikçe bataklıklaşan bu çöl yalnızlıklarında nasıl olsa…

(Eğer bir yerde rastlarsan bu yazıya bir benzerim, beni bul en kısa zamanda…)